+48 530 475 735   

Ślad węglowy - Aktualności i informacje

 

Jakie zmiany wprowadza dyrektywa 2018/2001/UE zwana dyrektywą RED II?
2021-05-02

 

Wdrożenie dyrektywy RED II

 

W listopadzie 2016 r. Komisja Europejska opublikowała swoją inicjatywę „Czysta energia dla wszystkich Europejczyków”. W ramach tego pakietu Komisja przyjęła wniosek ustawodawczy dotyczący przekształcenia dyrektywy 2009/28/WE w sprawie odnawialnych źródeł energii. W ramach procedury współdecyzji ostateczny tekst kompromisowy między instytucjami UE został uzgodniony w czerwcu 2018 r. W grudniu 2018 r. Weszła w życie zmieniona dyrektywa w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych 2018/2001/UE, zwana także dyrektywą RED II.

 

W RED II przyjęto ogólny cel UE w zakresie wykorzystania odnawialnych źródeł energii do 2030 r. Cel został podniesiony do 32%. Pierwotny wniosek Komisji nie obejmował celu cząstkowego dotyczącego transportu, który został wprowadzony przez współprawodawców w ostatecznym porozumieniu: państwa członkowskie muszą wymagać od dostawców paliw, aby dostarczali co najmniej 14% energii zużywanej w transporcie drogowym i kolejowym do 2030 r. jako energia odnawialna.

 

Dyrektywa RED II nowe wymagania

 

Dyrektywa RED II definiuje szereg kryteriów zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych, które muszą spełniać biopaliwa i biopłyny wykorzystywane w transporcie, aby były zaliczane do ogólnego celu 14% i kwalifikowały się do wsparcia finansowego ze strony władz publicznych. Niektóre z tych kryteriów są takie same, jak w dyrektywie 2009/28/WE, podczas gdy inne są nowe lub przeformułowane. W szczególności RED II wprowadza kryteria zrównoważonego rozwoju obejmujące biomasę z surowców leśnych, a także kryteria dotyczące emisji gazów cieplarnianych dla stałych i gazowych paliw z biomasy.

 

Domyślne wartości emisji gazów cieplarnianych i zasady obliczania są zawarte w załączniku V (dla biopaliw ciekłych) i załączniku VI (dla biomasy stałej i gazowej do produkcji energii elektrycznej, chłodu i ciepła). Komisja może zmienić i zaktualizować domyślne wartości emisji gazów cieplarnianych, gdy będzie to konieczne ze względu na rozwój technologiczny. Podmioty gospodarcze mogą albo użyć domyślnych wartości intensywności gazów cieplarnianych podanych w RED II, albo obliczyć rzeczywiste wartości dla swojej ścieżki. Kryteria dotyczące minimalnego poziomu ograniczenia emisji gazów cieplarnianych zdefiniowano następująco:

 

Limity dla biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy o wysokim ryzyku ILUC

 

Chociaż biopaliwa są bardzo ważne, aby UE mogła osiągnąć cele w zakresie ograniczania emisji gazów cieplarnianych, trzeba mieć na uwadze, że produkcja biopaliw odbywa się zwykle na gruntach uprawnych, które wcześniej były wykorzystywane do innych celów rolniczych, takich jak uprawa żywności lub produkcja pasz. Ponieważ produkcja rolna na cele spożywcze jest i pozostanie konieczna, może prowadzić do ekspansji upraw spożywczych na  grunty do tej pory nieuprawiane, obejmując przez to obszary o wysokiej zawartości węgla, takie jak lasy, tereny podmokłe i torfowiska.

Proces ten jest znany jako pośrednia zmiana użytkowania gruntów (ILUC). Ponieważ może to spowodować uwolnienie CO2 zmagazynowanego w drzewach i glebie, pośrednia zmiana użytkowania gruntów grozi zniwelowaniem procesu ograniczania emisji gazów cieplarnianych wynikającego ze zwiększenia udziału biopaliw. Aby rozwiązać kwestię ILUC w pakiecie „Czysta energia dla wszystkich Europejczyków”, zmieniona dyrektywa w sprawie energii odnawialnej wprowadza nowe podejście. Wyznacza bowiem limity dla biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy o wysokim ryzyku ILUC, przy znacznej ekspansji na terenach o wysokiej zawartości węgla. Limity te będą miały wpływ na ilość tych paliw, które państwa członkowskie mogą zaliczyć do swoich celów krajowych przy obliczaniu całkowitego krajowego udziału odnawialnych źródeł energii oraz udziału odnawialnych źródeł energii w transporcie.

Państwa członkowskie nadal będą mogły wykorzystywać (i importować) paliwa objęte tymi limitami, ale nie będą mogły uwzględniać tych ilości przy obliczaniu zakresu, w jakim zrealizowały swoje cele w zakresie odnawialnych źródeł energii. Limity o których mowa podlegają zamrożeniu w latach 2021-2023 na poziomach z 2019 r. Od dnia 31 grudnia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2030 r. limit podlega stopniowemu obniżaniu do poziomu 0 %. 

Dyrektywa wprowadza również zwolnienie z tych limitów dla biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy certyfikowanych jako posiadające niskie ryzyko ILUC. W celu wdrożenia tego podejścia, zgodnie z wymogami dyrektywy, Komisja przyjęła rozporządzenie delegowane (UE) 2019/807.

 

Biopaliwa zaaansowane - certyfikacja

 

W ramach celu cząstkowego dotyczącego transportu na poziomie 14% wyznaczono cel dotyczący zaawansowanych biopaliw produkowanych z surowców wymienionych w części A załącznika IX. Udział zaawansowanych biopaliw i biogazu wyprodukowanych z surowców wymienionych w części A załącznika IX jako udział w końcowym zużyciu energii w sektorze transportu wyniesie co najmniej 0,2% w 2022 r., co najmniej 1% w 2025 r. i co najmniej 3,5% w 2030 roku.

Państwa członkowskie mogą zwolnić dostawców paliw dostarczających paliwa w postaci energii elektrycznej lub odnawialnych ciekłych i gazowych paliw transportowych pochodzenia niebiologicznego – w odniesieniu do tych paliw – z wymogu osiągnięcia minimalnego udziału zaawansowanych biopaliw i biogazu wyprodukowanych z surowców wymienionych w załączniku IX część A.

Surowce do produkcji biogazu do transportu i biopaliw zaawansowanych, których udział w udziałach minimalnych, o których mowa w art. 25 ust. 1 akapit pierwszy i czwarty, można uznać za dwukrotność ich wartości energetycznej.
Do celów obliczenia licznika udział biopaliw i biogazu produkowanych z surowców wymienionych w załączniku IX część B ogranicza się, za wyjątkiem Cypru i Malty, do 1,7 % wartości energetycznej paliw transportowych dostarczanych do celów zużycia lub wykorzystania na rynku. Państwa członkowskie mogą w uzasadnionych okolicznościach zmienić ten limit z uwagi na dostępność surowca. Wszelkie takie zmiany wymagają zatwierdzenia przez Komisję.

Udział biopaliw i biopłynów, a także paliw z biomasy zużywanych w transporcie, jeśli są produkowane z roślin spożywczych i paszowych, nie może być większy niż o jeden punkt procentowy od udziału tych paliw w końcowym zużyciu energii w transporcie oraz sektorach transportu kolejowego w 2020 r. w tym państwie członkowskim, przy maksymalnie 7% końcowego zużycia energii w sektorach transportu drogowego i kolejowego w tym państwie członkowskim.

Paliwa produkowane z surowców o „wysokim ryzyku pośredniej zmiany użytkowania gruntów” będą ograniczone przez bardziej restrykcyjny pułap na poziomie zużycia w 2019 r. Udział biopaliw, biopłynów lub paliw z biomasy o wysokim ryzyku pośredniej zmiany użytkowania gruntów, produkowanych z roślin spożywczych i paszowych, w przypadku których obserwuje się znaczną ekspansję obszaru produkcji na tereny zasobne w węgiel, nie przekracza poziomu zużycia takich paliw w tym państwie członkowskim w 2019 r., chyba że są one certyfikowane jako biopaliwa, biopłyny lub paliwa z biomasy o niskim ryzyku związanym z pośrednią zmianą użytkowania gruntów. Od dnia 31 grudnia 2023 r. do najpóźniej dnia 31 grudnia 2030 r. limit ten będzie stopniowo obniżany do 0%.

Odnawialna energia elektryczna będzie czterokrotnie uwzględniana na poczet celu 14% energii odnawialnej w transporcie, jeśli jest wykorzystywana w pojazdach drogowych i 1,5 razy, gdy jest wykorzystywana w transporcie kolejowym. 
Paliwa wykorzystywane w sektorach lotniczym i morskim mogą mieć udział w 14% celu w zakresie transportu na zasadzie dobrowolności, tj. nie podlegają temu obowiązkowi. Udział odnawialnych paliw niespożywczych dostarczanych do tych sektorów będzie zaliczał się jako 1,2-krotność ich wartości energetycznej.